June 26, 2017

ബർത്ത് ഡേ തേപ്പ്

ജന്മദിനം പ്രമാണിച്ചു ഇൻഫോപാർക്കിലെ കൂട്ടുകാർ എനിക്കൊരു
"പണി" തന്നു.
കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീ ജനങ്ങളുടെ പേരുകൾ ലോട്ട് ഇട്ട് എടുക്കാൻ
പറഞ്ഞു, എന്നിട്ട്  കിട്ടിയ വ്യക്തിയെപറ്റി ഒരു ബ്ലോഗ് എഴുതണം
എന്ന നിർബന്ധവും പറഞ്ഞു.
ആദ്യമായാണ് തോക്കിൻ മുനയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ബ്ലോഗ് എഴുതേണ്ടി
വന്നത്. "ആ" പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാർക്കു മാത്രം അറിയാവുന്ന ഭാഷയിൽ
അവർക്കു വേണ്ടി "ചിന്ത" യിൽ ഒരു തേപ്പിനായി ശ്രമിക്കുകകയാണ്.
ബ്ലോഗിലമ്മേ കാത്തുകൊള്ളണമേ.


എഴുതുന്ന വ്യക്തിയുടെ പേര് ഞാനിവിടെ പറയുന്നില്ല.
ഈ ടാസ്ക് തന്നവർ തന്നെ, ഇത് മുഴുവൻ വായിച്ചു
കഴിയുമ്പോൾ അത് കണ്ടു പിടിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
അപ്പൊ തുടങ്ങാം....

ബ്രഹ്മപുരത്തെ പരമ്പരാഗത എസ്ക്കലേഷൻ തറവാടായ,
"വീട് പെട്ടി കാര്യാലയം" എന്ന കൂട്ടുകുടുംബത്തിലെ
പെൺതരികളിൽ മൂത്തവളായിരുന്നു ഈ കക്ഷി.
മൂന്നു മുറികളിലായി ഈ കൂട്ടുകുടുംബം,
ഇല്ലായ്മകളിലും പട്ടിണി പരിവട്ടങ്ങളിലും
സഹവർത്തിത്വത്തോടെ കഴിഞ്ഞു പോരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ ദാരിദ്ര്യങ്ങൾ ഒന്നും അറിയാതെയാണ് ടി കക്ഷി
വളർന്നു വന്നത്.
തൊട്ടടുത്ത മുറികളിലായി താമസിക്കുന്നവരുടെ
ഇടങ്ങളിൽ നിന്നും പലപ്പോഴും തേങ്ങലുകളും
പൊട്ടലും ചീറ്റലും പതിവായി.
ഒരു എസ്ക്കലേഷൻ രണ്ട് എസ്ക്കലേഷൻ അങ്ങനെ
ചറ പറ എസ്‌കലേഷന്റെ ദീന രോദനങ്ങൾ കേട്ടു
വളർന്നിട്ടും ടി കക്ഷി നന്നായി പഠിച്ചു വളർന്നു.
കോണുലാർ (കോൺ = Angle) എന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ
ബിരുദാനന്തര ബിരുദം നേടിയ ആ പെൺകുട്ടിയെ
എല്ലാവരും ആദരവോടെ കണ്ടിരുന്നു.
ടീം ലീഡ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന
വളർത്തച്ചൻമാരും , എസ്ക്കലേഷൻ സ്പെഷ്യലിസ്റ്
മാനേജർമാരായ കാരണവന്മാരും ടി കക്ഷിയുടെ
ജോലിയിൽ അതീവ സംതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

ചെറുപ്പം മുതലേ കരപ്പന്റെ അസുഖം ഉള്ള,
സമപ്രായക്കാരായ മറ്റു കുടുംബങ്ങൾ
ഈ പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി അസൂയയോടെ പറയും,
"ഇവളുടെയൊക്കെ ഒരു ഭാഗ്യമേ..., മനസ്സമാധാനത്തോടെ
ജോലി ചെയ്യുന്നു, കെട്ട്യോന്റെ കൂടെ മകളോടൊപ്പം
സന്തോഷമായി കഴിയുന്നു." ആ അച്ചടക്കവും
കുലീനതയും ശാലീനതയുമൊക്കെ അവർക്ക്
അവളിൽ ആദരവ് ഉണ്ടാക്കി. ഒരു പക്ഷേ കേരളത്തിന്റെ
സാംസ്ക്കാരിക നഗരമായ തൃശൂരിൽ നിന്നും
വരുന്നതുകൊണ്ടാവാം ഇങ്ങനെയൊക്കെ എന്ന് അവർ,
പുറത്തേക്ക് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മനസ്സിൽ അടക്കം പറയുമായിരുന്നു.

"ഈശ്വരാ ഭഗവാനെ , എന്റെ ടീം ലീഡിന് നല്ലതു മാത്രം
വരുത്തണെ..." എന്ന് സദാ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന,
സദ്ഗുണ സമ്പന്നയുമായ
ഈ യുവതിക്ക് എല്ലാ ആശംസകളും നേരുന്നു.
ഉടൻ പണി തീർക്കുന്ന വീടിന്റെ ഗൃഹപ്രവേശന വേളയിൽ
IPS(Intelligent Products & Solutions) കാരായ ഞങ്ങളെയെല്ലാം
മറക്കാതെ വിളിക്കും എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലോടെ
നിർത്തുന്നു...



വാൽക്കഷ്ണം :
ഇനിയും ടി കക്ഷിയെ മനസ്സിലാക്കാത്ത IPS ടീമിലെ
അംഗങ്ങൾ എന്നോട് പൊറുക്കരുത്.

April 16, 2017

രണ്ടാമൂഴം

തെറ്റി ധരിക്കേണ്ട, ഇത് എം ടി യുടെ രണ്ടാമൂഴത്തിന്റെ
വായനാനുഭവമല്ല. സ്ഥിരം ഇവിടെ വന്നു ബ്ലോഗാറുള്ള ലവനുമല്ല.
ഈ ചിന്ത ബ്ലോഗ് ഉടമയുടെ മക്കളിൽ രണ്ടാമൂഴക്കാരനാണ് ഞാൻ.



ഞാൻ ജനിച്ചിട്ട് കഷ്ടി ഒരു മാസം ആവുന്നേ ഉള്ളൂ.
എങ്കിലും ഈ രണ്ടാമൂഴക്കാരന്റെ കുഞ്ഞു ചിന്തകൾ എന്റെ
അച്ഛന്റെ ബ്ലോഗിൽ എഴുതിപ്പോവുകയാണ്.

ഈ വേനലിലെ ചുട്ടു പൊള്ളുന്നൊരു പകലിൽ;
എന്നെ കാത്തിരുന്നവർക്ക് ഉദ്വെഗ പൂർണ്ണമായ
നിമിഷങ്ങളൊന്നും നൽകാതെ,
വളരെ സിംപിളായിട്ടാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്.
എന്റെ ചേച്ചിയെ അമ്മ പ്രസവിക്കുന്ന ദിവസമൊക്കെ
അച്ഛൻ വല്യ പ്രതീക്ഷയിലും ആകാംക്ഷയിലും ആയിരുന്നു.
കാത്തിരിപ്പ് എന്നപേരിൽ ഒരു സ്പെഷ്യൽ ബ്ലോഗും അന്ന്
പോസ്റ്റിയിരുന്നു അച്ഛൻ. ആദ്യത്തെ കുട്ടിയല്ലേ !

പക്ഷേ എന്റെ വരവിൽ വലിയൊരു ആകാംക്ഷയൊന്നും അച്ഛന്റെ
മുഖത്ത് കണ്ടില്ല, ബ്ലോഗ്ഗിയതുമില്ല.
എന്റേത് രണ്ടാമൂഴം ആയതുകൊണ്ടാവാം.
ആണായാലും പെണ്ണായാലും കുഴപ്പമില്ല എന്നൊരു പ്ലെയിൻ
ആറ്റിറ്റ്യൂഡ്, എന്റെ അച്ഛൻ ഗടിക്ക് .

പക്ഷേ ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു; രണ്ടാമൂഴത്തിൽ ഒരു
ആൺ തരിയായി പിറന്നാൽ അച്ഛനുമമ്മക്കും സന്തോഷാവും ന്ന്.
ഒന്നാമൂഴത്തിൽ അവർ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ പെൺ കുട്ടിയായിരുന്നല്ലോ,
എന്റെ ചേച്ചിപ്പെണ്ണ്.

ഞാൻ പുറത്തു വരും വരെ ആർക്കും ഒരു ഹിൻറ്റും കൊടുക്കാതെ
സസ്പെൻസ് നിലനിർത്തി. അച്ഛനാണെങ്കിലും ഒരു വികാരുമില്ലാതെ
കൂൾ മാസ്ക് മുഖത്തു വച്ച് ലേബർ റൂമിന്റെ പുറത്തു കാത്തു നിൽക്കുന്നു.
ക്ലൈമാക്സ് ആവാറായപ്പോൾ അച്ഛനും ഒരു ആകാംക്ഷ,
ആണാണാവോ, പെണ്ണാണാവോ....
എന്തായാലും അച്ഛനെക്കൊണ്ട്   ഞാൻ വാവാവോ പാടിക്കും...

ഒടുവിൽ സസ്പെൻസിനു വിരാമം ഇട്ടു, മീര ഡോക്ടർ ലേബർ
റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു ഡിക്ലയർ ചെയ്തു;
"അനുകൃഷ്ണയുടെ ഹസ്ബൻഡ് ആരാ?
പ്രസവിച്ചു ട്ടോ, ആൺകുട്ടിയാണ്, സന്തോഷായില്ലേ ! "

എന്റേത് രണ്ടാമൂഴം ആയതിനാലാവാം;
"ഹിതൊക്കെയെന്ത്" എന്ന ലെവലിൽ അച്ഛൻ ഗഡി വീണ്ടും
സൂപ്പർ കൂൾ ആക്ടിങ്.
മിഥുനം സിനിമയിൽ നെടുമുടി നാളികേരം ഉടയ്ക്കുമ്പോൾ
ഇന്നസെന്റ് നിൽക്കണ പോലെ. എനിക്ക് ചിരി വന്നു.

എന്റെ കൂടെ അന്നവിടെ ഏഴോ എട്ടോ നവജാതന്മാരും
നവജാതികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരോടൊക്കെ റ്റാ റ്റാ ബൈ ബൈ പറഞ്ഞു
ഞാൻ ആദ്യമായി പുറം ലോകത്തേക്കുള്ള വാതിൽ കടന്നു.



ആ ലേബർ റൂമിന്റെ വാതിൽ, പ്രതീക്ഷയുടെ കവാടമാണ്.
ഓരോ തവണ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോഴും പുറത്തു കാത്തു
നിൽക്കുന്ന ഒരുപാട് പേരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ ആ വാതിലിലേക്ക്
വന്നണയും. പുറത്തേക്കു നീണ്ടു വരുന്ന നഴ്സിന്റെ ചുണ്ടുകൾ
അകത്തു കിടക്കുന്ന അവരുടെ ഉറ്റവരുടെ പേര് വിളിക്കുന്നപോലെ
തോന്നും. നഴ്സ് അറിയിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചിലർക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കും
ചിലർക്ക് കാത്തിരിപ്പിന്റെ നീളം കൊടുക്കും, ചിലർക്ക്
അവർ കേൾക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും നൽകും. എല്ലാം
ഒരു വിധിയാണ്. പ്രകൃതി നമുക്ക് നൽകുന്ന സമ്മാനങ്ങൾ...
ആ വാതിലുകൾ, എല്ലാം എത്രയോ വർഷങ്ങളായി കേൾക്കുന്നു.
ഇത്രയേറെ നെഞ്ചുരുകിയുള്ള പ്രാർത്ഥനകൾ മറ്റൊരു
ആരാധനാലയങ്ങളിലെ വാതിലികൾക്കും കേൾക്കാനുള്ള
ഭാഗ്യം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവില്ല. നാനാ ജാതി മതസ്ഥരും ഒരു മനസ്സോടെ
പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മറ്റൊരിടം എവിടെയാണ് ഉള്ളത് !!!

അങ്ങനെ ഞാനാ വാതിൽ കടന്നു, അച്ഛന്റെ കൈകളിലെത്തി.
അച്ഛന് എത്ര മാത്രം സന്തോഷായെന്ന് ആ കൈകളിലെ ചൂട്
എന്നോട് പറയാതെ പറഞ്ഞു. മണ്ണിനെയും മരങ്ങളെയും
ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിന്റെ
മരച്ചില്ലകളിൽ ഒരായിരം പൂക്കൾ ഒന്നിച്ചു വിടരുന്നത് അന്ന്
ഞാനറിഞ്ഞു. എന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി പതിയെ
ഒരുമ്മ തന്നിട്ട് നെറുകയിൽ കൈ വച്ചു. കുഞ്ഞിക്കാലുകളും
കൈ വിരലുകളും ആ പുതപ്പിനുള്ളിൽ നിന്നും വിടർത്തി നോക്കി
എന്റെ ചേച്ചിയുടെ മടിയിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. ചേച്ചിക്ക് ഏറെ
കാത്തിരുന്ന ഒരു കളിപ്പാട്ടം കിട്ടിയ വിസ്മയമായിരുന്നു.
വയറ്റിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഈ ചേച്ചി അമ്മേടെ വയറിൽ
തരാറുള്ള ഉമ്മകൾ എല്ലാം ഞാൻ കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ ദാ ആ ചേച്ചിടെ മടിയിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി കിടക്കുന്നു.
ഒരു രണ്ടാമൂഴക്കാരന് മാത്രം കിട്ടുന്ന ഭാഗ്യം.



ഈ ഭൂമിയിലെ ഓരോരോ കാര്യങ്ങൾ
ഞാൻ കണ്ടു വരുന്നതേയുള്ളൂ ഇപ്പോൾ.
ഈ വേനലിലെ രാപ്പകലുകൾ, ഉദയാസ്തമയങ്ങൾ, ആദ്യമായി
കാണുന്ന കുറെ മുഖങ്ങൾ, അമ്മേടെ മുലപ്പാല്, ഇടയ്ക്കൊക്കെ
ആശുപത്രിയിലേക്ക് തൃശൂരിലേക്കുള്ള യാത്ര....
ഇത്രയൊക്കെയേ എനിക്കിപ്പോ അറിയൂ.
ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ഋതുക്കൾ എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
അച്ഛനുമമ്മയും എനിക്കെല്ലാം കാട്ടിത്തരും.
മഴയത്തും മണ്ണിലും വെള്ളത്തിലുമൊക്കെ കളിക്കണം,
ചേച്ചിയെപ്പോലെ.
അച്ഛന്റെ കൂടെ സൈക്കിളിൽ മുന്നിലിരുന്നു പോകണം.
അച്ഛന്റെ കൂടെ ചിലവിടുന്ന സമയത്തിൽ ,
ഒന്നാമൂഴക്കാരിയായ ചേച്ചിയെ വെട്ടിക്കണം എനിക്ക്.

അച്ഛൻ അമ്മയോട് ഇടയ്ക്കിടെ പറയുന്നതു കേൾക്കാം;
മക്കൾ നന്മയുള്ള മനുഷ്യരായി വളർന്നാൽ മതിയെന്ന്.
വേറെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നും ഉള്ളതായി ഇപ്പൊ തോന്നുന്നില്ല.
ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും കക്ഷി രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും
തണലിൽ വളർത്താതെ, വെറും മനുഷ്യരായി
സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും മതങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക്
സ്വീകരിക്കാമെന്ന്.
അതുകൊണ്ടു തന്നെ എനിക്ക്  പേരിട്ടപ്പോഴും അതിലൊരു
ലേബൽ ഒട്ടിക്കാതെ നോക്കി അച്ഛൻ.
ചേച്ചിയെ ദയ എന്ന് പേര് ചൊല്ലി വിളിച്ചപ്പോൾ,
എന്നെ വിളിച്ചതു മനു എന്നാണ്. കൂടുതൽ ഡെക്കറേഷൻ
ഒന്നുമില്ല. എനിക്കും അതിഷ്ട്ടായി (ന്നാ തോന്നണേ)

അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരെപോലെ നല്ല മനുഷ്യനായി
എനിക്ക് വളരാമെന്ന് ! നല്ല മനസ്സുള്ളവനായി കാണാനാണ്
ഏതൊരു അച്ഛനുമമ്മയും പോലെ അവരാഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ഞാൻ വലുതാവുമ്പോഴും ഇതൊക്കെ തന്നെ പറഞ്ഞാൽ
മതിയായിരുന്നു, അച്ഛൻ. അപ്പൊ പിന്നെ പഠിച്ചു എനിക്ക്
ബുദ്ധിമുട്ടണ്ടല്ലോ; ഹി ഹീ.
നോക്കട്ടെ; പിന്നീണ്ടല്ലോ എല്ലാ കാര്യത്തിലും അച്ഛനിങ്ങനെ
ഓരോ എക്സ് പറ്റേഷൻ വച്ചാൽ എനിക്കിഷ്ടാവില്ലാ ട്ടോ,
എനിക്കും എന്റേതായ സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം.
അല്ലെങ്കിൽ ഈ രണ്ടാമൂഴക്കാരന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും
മേടിക്കും (അച്ഛൻ പേടിച്ചു ന്നാ തോന്നണേ)
പാവം അച്ഛൻ.
കട്ടപ്പനയിലെ ഋത്വിക് റോഷന്റെ മൂന്നാമത്തെ ആഗ്രഹം പോലെ;
വലുതായിട്ടു വേണം അച്ഛനെ പണിക്കൊന്നും വിടാതെ
വീട്ടിലിരുത്താൻ.
അതിപ്പോ കൈയും കാലും തല്ലി ഓടിച്ചിട്ടായാലും വേണ്ടില്ല.

സസ്നേഹം,
മനു

March 15, 2017

നീളൻ ചായ

രാവിലെ എണീറ്റ് നല്ലൊരു ചായ കുടിച്ചാൽ തന്നെ ആ ദിവസം
നന്നായി തുടങ്ങി എന്നു കരുതുന്നവരാണ് നമ്മളിൽ പലരും.
ചായയുടെ എണ്ണം കുറച്ചു വരികയാണെങ്കിലും,
രാവിലെ ഒരെണ്ണം എനിക്കും ശീലമുണ്ട്.
കൊച്ചിയിൽ ജോലി സംബന്ധമായി താമസിക്കയാൽ
വാരാന്ത്യങ്ങൾ  ഒഴികെയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ രാവിലെയുള്ള
ജോഗിങ്ങിനു ശേഷം കാക്കനാട് ഇൻഫോപാർക് എക്സ്പ്രസ്സ്
വേയുടെ അരികിലുള്ള വേലായുധേട്ടന്റെ ചായക്കടയിൽ
നിന്നുമാണ് പതിവു ചായ.



ജോഗിങ്ങിന് കൂട്ടായി രാജഗിരിയുടെ പഴയ സ്‌പ്രിന്റ് താരം
സെബാനും കൂടെയുണ്ടാവും.
സെബാന് നല്ല കടുപ്പത്തിൽ, ചൂടാറ്റിയെടുത്ത ചായയാണ്
വേണ്ടതെങ്കിൽ എനിക്ക് വേണ്ടത് നന്നായി നീളത്തിൽ
മുകളിലേക്ക് ഒഴിച്ച് അടിച്ചെടുത്ത പതയുള്ള ചൂട് ചായയാണ്.
ആദ്യ രണ്ടു ദിവസം മാത്രമേ ചായക്കടയിലെ വേലായുധേട്ടനോട്
ഞങ്ങളുടെ സ്പെഷ്യൽ ചായക്കൂട്ടു പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടി
വന്നിട്ടുള്ളൂ. പിന്നെ ഞങ്ങളെ കാണുമ്പോൾത്തന്നെ
കസ്റ്റമൈസ്ഡ് ചായകൾ റെഡി ആയിരിക്കും.

പറഞ്ഞു വന്നത് എന്താന്നു വച്ചാൽ , ഇങ്ങനെ നമ്മുടെ
ഇഷ്ട പ്രകാരമുള്ള ചായകൾ കിട്ടുന്ന ചായക്കടകളും
ഹോട്ടലുകളും മലയാള നാട്ടിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു
തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കാരണം അവിടെ ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നവർ
മറുനാട്ടിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്. ബംഗാളിയോടും മറ്റും
നമ്മുടെ ചായരുചിയുടെ ഇഷാനിഷ്ട്ടങ്ങളും ഫ്ലേവറും
പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ കടുപ്പത്തിലുള്ള
രണ്ടു ചായ ആദ്യമേ വേറെ കുടിക്കേണ്ടി വരും.
ഇല്ലേ, എത്രയെത്ര ചായ രുചികളാണ് നമുക്കുള്ളത് ?
ആ രുചിയുടെ ലിസ്റ്റിന്റെ നീളം ഇച്ചിരി കൂടുതലായിരിക്കും,
ഏകദേശം ഇങ്ങനെ...

ചേട്ടാ,
കടുപ്പത്തിൽ മധുരം കൂട്ടി ഒരു ചായ ...
ഒരു ലൈറ്റ് ചായ, നീളത്തിൽ ...
പാലിച്ചിരി കുറച് , മധുരം കൂട്ടി ആറ്റിയ ചായ ...
ഒരു പൊടി ചായ, വിത്ത് ഔട്ട് ...
കടുപ്പത്തിൽ മധുരം കുറച്ചു ഒരു ചായ ...
ഒരു കട്ടൻ വിത്ത് ഔട്ട് ഏലയ്ക്ക ഇട്ടത് ...

ചിലർക്കൊക്കെ ഒരു ഊള ചായ കിട്ടിയാലും മതിയാവും :)

ഒരു ഹോട്ടലിൽ  ചെന്നിട്ടു അവിടുത്തെ മറുനാടൻ
ചായടിക്കാരനോട് അല്ലെങ്കിൽ സപ്ലയറോട് ഇതൊക്കെ
എങ്ങനെ പറയാനാ ? ഇമ്പോസ്സിബിൾ.
അഥവാ മുറി ഹിന്ദിയും അംഗ വിക്ഷേപങ്ങളും കാട്ടി കാര്യം
ഒരുവിധം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചാലും അവൻ തന്നിഷ്ട പ്രകാരമേ
ചായ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരുള്ളൂ;
ഒരു മറ്റേ ചിരിയും മുഖത്തു വച്ചുകൊണ്ട്.
എന്നാലും നമ്മളതു കുടിച്ചു പൈസയും കൊടുത്തു പോരുകയേ
വഴിയുള്ളൂ. മറ്റേതൊരു ഇഷ്ടവും പോലെ ഇതും കോംപ്രമൈസ്
ചെയ്യാൻ നമ്മൾ ശീലിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇൻസ്റ്റന്റ് ചായ മാത്രേ കിട്ടുകയുള്ളൂ.

മലയാളിക്ക് നല്ലൊരു ചായ കുടിക്കണമെങ്കിൽ
തനിയെ ഇട്ടു കുടിക്കണം.

ചായയുടെ കാര്യം മാത്രമല്ല, മലയാളത്തിന്റെ രുചികളും, തനതു
രീതികളും നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഞാനും നിങ്ങളും
നമ്മളൊക്കെ അതിന്റെ കാരണക്കാരാണ്, നേരിട്ടല്ലെങ്കിലും.
അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ ഞാനിവിടെ തിരഞ്ഞു പോകുന്നില്ല,
ഒരു ചിന്ത മാത്രം ചായ പോസ്റ്റിലൂടെ ഇട്ടു എന്ന് മാത്രം.
നാമിഷ്ടപ്പെടുന്ന പല രുചിക്കൂട്ടുകളും, മലയാളിയുടെ രീതികളും
ജീവിതവുമെല്ലാം മാറുന്നുണ്ട്, ഒന്നാലോചിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്കും ആ
മാറുന്ന പട്ടികയുടെ നീളം കാണാനാവും.




നീളത്തിൽ , കടുപ്പത്തിൽ, ലൈറ്റ് ആയി...
ഒരു ചായ ചിന്ത പറഞ്ഞുവെന്നേ ഉള്ളൂ, ഒന്നും തോന്നരുത്.

March 04, 2017

നാരായണേട്ടൻ

ചെറിയൊരു ഇടവേളയയ്ക്കു ശേഷം  വീണ്ടും ഒരു ബ്ലോഗെഴുതാൻ
തീരുമാനിച്ചു. 2016 വർഷത്തെ അവസാന ബ്ലോഗ് ഒരു 
വ്യക്തിയെ കുറിച്ചായിരുന്നു, ഈ വർഷം(2017) ആദ്യമായി എഴുതുന്നതും 
ഒരു വ്യക്തിയെ കുറിച്ചു തന്നെ. 
എഴുതാനുള്ള ഒരു സാഹചര്യം ഇന്നുണ്ടായി എന്ന് പറയുന്നതാവും 
കൂടുതൽ ശരി.

കഴിഞ്ഞ ആറേഴു വർഷത്തെ സജീവ ഗ്രന്ഥശാല പ്രവർത്തനത്തിന്റെ 
ഭാഗമായി, എന്റെ നാട്ടിലെ വായനശാലയിൽ പതിവായി പുസ്തകം 
വായിക്കാനെത്തുന്നവരിൽ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിസ്മയിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് 
നാരായണേട്ടനാണ്. 
എഴുപതു വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും ഈ വായനക്കാരന്.
പണ്ട് അന്യദേശത്ത് എവിടെയോ ആയിരുന്നു ജോലി,
ഇപ്പൊ കുറേ 
കാലായി നാട്ടിൽ തന്നെയുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യമോ, മക്കളുടെ കാര്യമോ ഒന്നും എനിക്ക് കാര്യമായി അറിയില്ല.

വാരാന്ത്യങ്ങളിലെ വായനശാലാ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഇടവേളകളിൽ 
ആണ് നാരായണേട്ടനോട് അല്പം സംസാരിക്കാറുള്ളത് , 
അതും പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ച് മാത്രം. മിതഭാഷിയായ ഒരു കൃശഗാത്രൻ.
വായനശാലയിലെ പുസ്തകങ്ങൾ ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്ഷണം എന്നു 
തോന്നുന്നു. 
വായനാമുറിയിലെ പത്രങ്ങളും മാസികകളും സ്ഥിരം വന്നു വായിക്കാറുള്ള 
നാരായണേട്ടൻ ആഴ്ചയിൽ വന്നു പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്തു കൊണ്ട് പോകും.


സാധാരണ എല്ലാ അംഗങ്ങൾക്കും രണ്ടു പുസ്തകം മാത്രേ കൊടുക്കാൻ 
പാടുള്ളൂ. പക്ഷേ നാരായണേട്ടന് രണ്ട് പുസ്തകം 'ഒന്നുമാകില്ല' എന്നതിനാൽ 
ഒരു പരിഗണന കൊടുത്തു നാല് പുസ്തകങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടു പോകാനുള്ള 
"പ്രിവിലേജ് " പ്രത്യേകം ലൈബ്രെറിയനോട് പറഞ്ഞു തരപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു. പതിനയ്യായിരത്തിലേറെ പുസ്തകങ്ങൾ ഉള്ള ആ വായനശാലയിലെ, ഒരുമാതിരി എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും അദ്ദേഹം വായിച്ചു 
തീർത്തിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് തോന്നുന്നു !

ഞാനോർക്കുന്നു, ഒരിക്കൽ ഒരോണക്കാലത്തു ഉത്രാട തലേന്നു നാല് 
പുസ്തകങ്ങൾ കൊണ്ടുപോയി. പിന്നെ നാല് ദിവസം വായനശാല അവധിയാണ്. നാലാം ഓണ നാളിൽ പുലിക്കളിക്കു പോകും മുൻപേ ചുമ്മാ വായനശാലയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതാ. വായനശാലയ്ക്കു മുൻപിൽ ദാ 
നിൽക്കുന്നു നാരായണേട്ടൻ, കയ്യിൽ വായിച്ചു തീർത്ത നാല് പുസ്തകങ്ങളുമുണ്ട്. ഇന്ന് തുറക്കില്ല എന്നറിയാം, എന്നാലും വെറുതെ വന്നു 
നോക്കിയതാ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, എനിക്കും അലിവ് തോന്നി.
വേഗം എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി താക്കോലെടുത്തു വായനശാല തുറന്നു 
കൊടുത്തു. നാരായണേട്ടൻ ആവശ്യമുള്ള പുസ്തകങ്ങളെടുത്തു പോയി.

അത്രയും പ്രിയമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് അക്ഷരങ്ങളോട്.
വർഷാവർഷം പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങി കഴിഞ്ഞാൽ,
അതിലേറെയും ആദ്യമായി വായിച്ചു തീർക്കുന്നത് നാരായണേട്ടൻ 
തന്നെയാകാനാണ് സാധ്യത. അബദ്ധത്തിൽ, മുൻപ് വാങ്ങിയ ഏതെങ്കിലും 
പുസ്തകങ്ങൾ ഇക്കുറിയും വാങ്ങിച്ചുവെങ്കിൽ അതും ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നത് 
ഈ നാരായണേട്ടൻ തന്നെയായിരിക്കും. ലൈബ്രെറിയന് പോലും ഇത്ര 
ധാരണ കാണില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. 

ചെറിയ ചിരികളിലും, ഒരുവാക്കിൽ ഒതുങ്ങിയ കുശലങ്ങളിലും 
അദ്ദേഹത്തോടുള്ള അടുപ്പം എന്നും ഒരുപോലെ നിന്നു. 
ജീവിതത്തിൽ നാം പരിചയപ്പെടുന്ന പലരും ഇങ്ങനെയാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് 
ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കാണില്ല, പക്ഷേ വെറുതെ ഒരു പരിചയം 
എന്നും കാത്തു സൂക്ഷിക്കും, നാമറിയാതെ തന്നെ.



കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയാണ് ഈ വർഷത്തത്തെ ലൈബ്രറി ഗ്രാൻറ് കിട്ടിയ 
തുകയ്ക്ക് വാങ്ങിയ പുതിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ കെട്ടഴിച്ചത്. അന്ന് 
സ്റ്റോക്ക് രജിസ്റ്ററിൽ ചേർക്കുന്ന തിരക്കിനിടയിൽ നാരായണേട്ടൻ 
അതിലെ പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ എടുക്കാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു.
അടുത്ത ആഴ്ച മുതലേ എല്ലാം നമ്പറിട്ടു ശെരിയാവുകയുള്ളു എന്ന് 
പറഞ്ഞപ്പോൾ , എന്നാൽ അങ്ങനെയാവട്ടെ എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു 
എന്റെ തോളത്തു പതിയെ ഒന്ന് തട്ടി അദ്ദേഹം വായനശാലയുടെ പടികളിറങ്ങി. ഞാനും ലൈബ്രെറിയനും പതിവ് ജോലികളിലേക്ക് 
തിരിഞ്ഞു.

ഒരാഴ്ചയ്ക്ക്ഇ ശേഷം; ഇന്നലെ വെള്ളിയാഴ്ച ജോലി സ്ഥലത്തു നിന്നും രാത്രി നാട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ ആദ്യം കേട്ടത് നാരായണേട്ടന്റെ 
മരണ വാർത്തയായിരുന്നു.
മനസ്സിലൊരു വിഷമം തോന്നി.
നാരായണേട്ടൻ ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ യാത്രയായി,
സ്വന്തം തീരുമാന പ്രകാരം.
തൃശൂരിലെ വടൂക്കര അടുത്ത്, സമാന്തരമായ രണ്ടു പാളങ്ങളുടെ 
തോളിലേറി കുതിച്ചു പാഞ്ഞെത്തിയ ആ തീവണ്ടിയുടെ 
മുന്നിലേക്ക്, എന്തിനാണ് നാരായണേട്ടൻ പോയത്?

അക്ഷരങ്ങളുടെയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും ഇഷ്ട്കാരനായ ആ 
വയോധികൻ, ഒരുവേള ആലോചനയില്ലാതെ നടന്നു പോയപ്പോൾ,
ഒരു പിൻവിളി വിളിക്കാൻ പോലും, 
എന്നെങ്കിലും വായിച്ചു തീർത്ത ഏതോ പുസ്തകത്താളിലെ 
ഒരക്ഷരവും ഉണ്ടായില്ല.?

പുത്തൻ പുസ്തകങ്ങൾ ചോദിച്ച നാരായണേട്ടന് അതിലൊന്ന് പോലും 
കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും നമ്പറിട്ടു 
സ്റ്റോക്കിൽ കയറ്റി വിതരണത്തിന് ശെരിയായി ഇരിക്കുന്നു, പക്ഷേ 
അതിലൊന്നുപോലുമെടുക്കാൻ നാരായണേട്ടൻ ഇനി വായനശാലയുടെ 
പടികടന്നു വരില്ല. 
വായനശാലയുടെ പേരിലൊരു റീത്തു വയ്ക്കാൻ പോയപ്പോൾ 
ഞാൻ കണ്ടതാ, ചേതനയറ്റ ആ ശരീരം. അനേകമനേകം പുസ്തകത്താളുകൾ 
മറിച്ചു കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളെ വായിച്ചു തീർത്ത ആ വിരലുകളും 
ശരീരവും മരവിച്ചു കിടക്കുന്നു.

ഇപ്പോൾ സമയം രാത്രിയായി, ചിതയിൽ എല്ലാം എരിഞ്ഞു തീർന്നിട്ടുണ്ടാവും. 
വായിച്ചു തീർത്ത അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിൽ 
നിന്നും, അദ്ദേഹം ഇന്നേ വരെ വായിക്കാത്ത പുതിയ ലോകത്തിന്റെ 
താളുകളിലേക്ക് യാത്രയാവുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിൽ ബാക്കിയാവുന്ന 
ചിന്ത ഒന്ന് മാത്രം.
നാരായണേട്ടനെ പോലെ ഇത്രയേറെ വായിക്കുന്ന മറ്റൊരാൾ 
ഈ വായനശാലയിൽ ഇനിയുണ്ടാവുമോ?

October 13, 2016

കാളിയമ്മാമ്മ

ഇക്കഴിഞ്ഞ ഓണക്കാലത്തു അമ്പലത്തിന്റെ മുൻവഴിയിൽ വച്ച്
കാളിയമ്മാമ്മയെ വീണ്ടും കണ്ടു. 
ഇപ്പൊ കുറെ വയസ്സായി, വയ്യാണ്ടായി. 
വിശേഷങ്ങൾ എന്നോടും, സുഖ വിവരങ്ങൾ 
ഞാൻ അങ്ങോട്ടും ചോദിച്ചു. 
പിന്നെ കാണാന്നും പറഞ്ഞു, മെല്ലെ  കൂനിക്കൂടി നടന്നകന്നു. 
വഴിയരികിൽ ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കെ, 
കുറച്ചങ്ങു നടന്നു തളർന്ന് വായനശാലക്കു മുന്നിലെ 
അരമതിലിൽ പിടിച്ചു കിതച്ചു ശ്വാസം കിട്ടാതെ നിന്നു. 
അടുത്തു ചെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ, അക്ഷരങ്ങൾ 
മുഴുമിപ്പിക്കാനാവാതെ പല നിശ്വാസങ്ങളായി
വിഷമങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. 
ഇപ്പോ ആരും ല്ല; വീട്ടിലുള്ളോർ ഒന്നും മിണ്ടാറും ല്ല !
ഇപ്പൊ നടക്കാൻ തീരെ ശ്വാസം കിട്ടണില്ല, 
അന്ന് പൈക്ടാവിനെ കൊണ്ടു പോവുമ്പോ കരിങ്കല്ലിൽ നെഞ്ചടിച്ചു 
വീണേനു ശേഷം, തീരെ പറ്റാണ്ടായി. തൃക്കൂരിലെ ഡോക്ടറാ 
ഈ വടി തന്നത്, കാശും മേടിച്ചില്ല, നല്ല ഡോക്ടറാ...
ന്നാലും വയ്യ.
അന്ന് പുതിയ ജോലി കിട്ടീപ്പോ നീ നിന്റെ 
പെണ്ണിനേം കൊണ്ട് വന്നില്ലേ.? മോൾക്ക് സുഖാണോ.
ഇനി വെയില് മൂക്കും മുന്നേ പോട്ടേ,...



ഒരോണക്കാലം ആയതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല;
കാളിയമ്മാമ്മ വേച്ചു വേച്ചു നടന്നകലുന്നതും നോക്കി നിന്നപ്പോൾ
എന്റെ കുഞ്ഞുനാളിലെ  ഇത്തിരിക്കാലം നടന്നടുത്തുവന്നു...

എന്റെ തറവാടിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരമ്മൂമ്മ; കാളി എന്നാണു പേര്.
കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഞാനവരെ കാളിയമ്മാമ്മ 
എന്നാ വിളിച്ചിരുന്നത്.
വീടിനോടു ചേർന്നുള്ളൊരു പറമ്പിലെ ആ കുഞ്ഞു ഓടിട്ട 
വീട്ടിലെ മിക്കവാറും എല്ലാവരും തറവാട്ടിൽ പല പല 
ജോലികൾ ചെയ്തു പോന്നിരുന്നു.
കാളി, കോരപ്പൻ, കുറുമ്പ, കാർത്തു എന്നീ പേരുകൾ 
എന്റെ അച്ഛമ്മ ദിനവും ഒരുപാടു തവണ വിളിച്ചു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
തറവാട്ടിലെ പുറം പണികൾ ചെയ്തിരുന്ന 
കാളിയമ്മാമ്മയും മറ്റും അന്നൊക്കെ കൂലിക്കു വേണ്ടിയാണോ 
പണിയെടുത്തിരുന്നത് എന്നറിയില്ല, എന്തായാലും മാസ 
ശമ്പളമൊന്നും കൊടുത്തല്ല എന്നുറപ്പാണ്.
അവര് പണ്ട് കാലംമുതലേ ഞങ്ങടെ വീട്ടിലെ പണിക്കാരാത്രേ.

വീട്ടിൽ  പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, പണ്ടൊക്കെ എന്റെ തറവാട്ടിലും
 സ്ഥിതി മോശമായിരുന്നുവത്രേ. അന്ന് എന്റെ അച്ചാച്ചൻ 
ആണെന്നു തോന്നുന്നു ആദ്യകാലത്തു രാജ്യം വിട്ടു പോയിട്ടുള്ളത്, സിലോണിലേക്ക്. ശ്രീലങ്ക ആണ് പണ്ട് സിലോൺ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. 
അച്ചാച്ചൻ അവിടെ ചെന്നുപെട്ടെങ്കിലും തറവാട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യത്തിന് 
കാര്യമായ കുറവൊന്നും വന്നിരുന്നില്ല. ഉള്ളതു പെറുക്കികൂട്ടി 
അച്ചമ്മയാണ് എന്റെ അച്ഛനടക്കമുള്ള അഞ്ചു മക്കളെയും വളർത്തിയത്.
അന്നും ഈ കാളിയമ്മാമ്മ തറവാട്ടിലെ പണിക്കാരിയായിരുന്നു;
അപ്പൊ അവരുടെ സ്ഥിതി എത്ര മോശമാണെന്ന് ഊഹിക്കാല്ലോ.
അച്ചമ്മേടെ കാളിക്കും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൊടുക്കണമല്ലോ.
മാസത്തിൽ സിലോണിൽ നിന്നും വരുന്ന തുക എത്ര പേർക്ക് 
അത്താണിയായിരുന്നു, അതിന്റെ പങ്കു വയ്ക്കലുകൾ, അച്ഛമ്മയുടെ 
ധനകാര്യ വകുപ്പ്, ബഡ്ജറ്റ്... ഇതൊക്കെ എന്റെ ഓർമ്മകളുടെ വിസ്മയങ്ങളായിരുന്നു. 
ഈ കുറവുകൾക്കിടയിലും അച്ഛമ്മയും കാളിക്കുട്ടിയും  ഒക്കെ 
ചേർന്ന് ഓണക്കളികൾക്ക് ചുക്കാൻ പിടിച്ചു പോന്നു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
അച്ഛമ്മയാണത്രെ  തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് 
'അന്നത്തെ അയൽക്കൂട്ടത്തിനും കുടുംബശ്രീ യൂണിറ്റുകൾക്കും'  
നാന്ദി കുറിച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു; കൂടെ എന്തിനും റെഡിയായി കാളിയമ്മാമ്മയും.
കാളിയും മറ്റുള്ള കൂട്ടരും അച്ഛമ്മയെ "ഇമ്പട്ട്യാര്" എന്നാണത്രെ 
വിളിച്ചിരുന്നത്. തമ്പ്രാട്ടി എന്നതിന്റെ ധ്വനിയാണ് അതിനും.
തട്ടാത്തി ആയിരുന്ന അച്ഛമ്മക്ക് കാളിയും കൂട്ടരും ചേർന്നങ്ങനെയൊരു 
പേരും ചാർത്തികൊടുത്തതു കൊണ്ട്, അന്നത്തെ ഇല്ലായ്മയിലും 
ഞങ്ങളുടെ തറവാടിന് പേരിലൊരു തിളക്കമുള്ളതായി പലപ്പോഴും 
എനിക്കു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം എന്റെ അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനുമൊക്കെ 
തട്ടാന്മാരുടെ(GoldSmith) കൈതൊഴിലായ സ്വർണ്ണപണിയിൽ 
ഒതുങ്ങി നിൽക്കാതെ, ഉദ്യോഗം തേടി ഗൾഫിലെ 
മണലാരണ്യത്തിലേക്കു പോയപ്പോൾ മുതൽ തറവാടിന്റെ 
സ്ഥിതിയും മെല്ലെ മെച്ചപ്പെട്ടു. 
അപ്പോഴും വീട്ടിലെ ഒരു സഹായിയായി കാളിയമ്മാമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നു
എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്.

അച്ഛമ്മക്ക് വയസ്സായി, അച്ഛൻ ഗൾഫിലുമായിരുന്നതിനാൽ 
പിന്നീട് അധികം നാളുകളിലും ഈ കാളിയമ്മാമ്മ അമ്മയ്ക്ക് 
ഒരു സഹായമായിരുന്നു. 

ജനിച്ചത് മുതലേ കരപ്പന്റെ അസുഖമുള്ള എന്നെക്കൊണ്ട് അമ്മ 
വല്ലാതെ വിഷമിച്ചിരുന്നു. എന്തൊക്കെ മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ടും 
കരപ്പൻ മാറാതിരുന്ന എന്നെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ 
ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്, രാപ്പാൾ വേലൻ എന്ന പാരമ്പര്യ വൈദ്യനെ 
കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നത്. പക്ഷേ അമ്മയ്ക്കന്ന്‌ പുറത്തെവിടെയും 
പോകാനറിയില്ലായിരുന്നു. കാളിയമ്മാമ്മയ്ക്കും ശീലമില്ലയെങ്കിലും അമ്മേടെ വിഷമം കണ്ട് കാളിയമ്മാമ്മ പറഞ്ഞു, 
"അംബികേ എന്തിനാ വിഷമിക്കണേ, ഞാൻ കൊണ്ടു പോകാം 
സുജിമോനെ, എവിടെയാണെന്ന് വച്ചാൽ". 
അമ്മയ്ക്ക് അതൊക്കെ ഒരു ധൈര്യമായിരുന്നു. അമ്മയും 
കാളിയമ്മാമ്മയും കൂടി എന്നെ രാപ്പാൾ വേലനെ കൊണ്ടു കാണിച്ചു.
പിന്നീട് ഒരുപാട് നാളുകൾ കഷായവും മരുന്നുമായി കഴിഞ്ഞു,
അന്നൊക്കെ കഷായത്തിനുള്ള നാട്ടു മരുന്നുകളും ഇലകളും 
മറ്റും ചിട്ട പഥ്യങ്ങൾ തെറ്റാതെ കൊണ്ടുതന്നു കരപ്പന്റെ അസുഖം 
മാറ്റിയെടുത്തത്‌ ഈ കാളിയമ്മാമ്മയായിരുന്നു.

കാലമേറെ കഴിഞ്ഞു, പുതിയ വീടുവച്ചു തറവാട്ടിൽ നിന്നും 
കുറച്ചകലെയായി ഞങ്ങൾ താമസം മാറി. കാളിയമ്മാമ്മക്ക് വയസായെങ്കിലും അപ്പോഴും തറവാട്ടിലെ ജോലിക്കാരിയായ 
അവരവിടെ കുറച്ചു നാൾ മുൻപുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. 
പിന്നെ തീരെ സുഖമില്ലാതായപ്പോൾ എല്ലാം നിർത്തി.

വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ചെന്നു കാണാറുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ 
ആവർത്തി തീരെ കുറവായിരുന്നു, എല്ലാരേയും പോലെ 
ഞാനും പല തിരക്കുകൾ നിരത്തി അത് ശരിവച്ചു.
എന്നാലും എന്റെ കല്ല്യാണ തലേന്ന് കാളിയമ്മാമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ 
ഒരു സെറ്റ് മുണ്ട് കൊടുത്ത് അനുഗ്രഹം വാങ്ങിച്ചപ്പോ അവർക്കു 
ഏറെ സന്തോഷമായ പോലെ തോന്നി. 
പിന്നെ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ വഴിയിൽ വച്ചു കാണും...
ഓരോ തവണ കാണുമ്പോഴും കാളിയമ്മാമ്മയുടെ കൂനിക്കൂടിയുള്ള 
നടത്തം കൂടിക്കൂടി വന്നു...

ഈ വയസ്സുകാലത്തും സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തും, ആരുടേയും 
സഹായമില്ലാതെയും കാളിയമ്മാമ്മ നടന്നകലുന്നു. പണ്ട് പലർക്കും 
സഹായിയായി നിന്ന അവർക്ക് ഈ അവസാനകാലത്ത് 
ആരുമില്ലാത്ത പോലെയായി.

ഓർത്തെടുത്താൽ നമുക്കെല്ലാവർക്കും കാണും,
എപ്പോഴൊക്കെയോ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ തുണയായി നിന്ന കാളിയമ്മാമ്മമാർ.
ചിലരെ നമ്മൾ സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നു കളയും.
നമ്മൾ ഓർത്താലും ഇല്ലെങ്കിലും അവർ അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ 
ജീവിച്ചുതന്നെ തീർക്കുന്നു, ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ.

ഒരു നിയോഗം പോലെ കാളിയമ്മാമ്മയും...

June 18, 2016

മുസരീസ്


ജൂൺ 19 നമ്മൾ വായനദിനമായി ആചരിക്കുകയാണല്ലോ.
"ചിന്ത"യിൽ ഇക്കുറി ഒരു പുസ്തകം
പരിചയപ്പെടുത്താം എന്ന് കരുതി.



മുസരീസിലൂടെ :
ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ Augmented Reality പുസ്തകം.


രചന: നിരക്ഷരൻ
പ്രസാധനം : മെന്റർ  ബുക്സ് , തൃശൂർ.
വില : 450/-

നിരക്ഷരൻ എന്ന പേരിൽ ബ്ലോഗുകൾ എഴുതി പ്രസിദ്ധനായ
മനോജ്‌ രവീന്ദ്രൻ, മുസരിസ് പൈത്രിക ഭൂമിയിലെ
എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും സചിത്രം വിശദമായി പങ്കുവയ്ക്കുന്ന
യാത്രാവിവരണമാണീ പുസ്തകം.
പണ്ടോരുകാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന മുസരീസ് എന്ന
തുറമുഖ നഗരവും അനുബന്ധ പ്രദേശങ്ങളും ചരിത്രവും
ചിത്രങ്ങളും; കഥകളും കെട്ടുകഥകളും
ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങളുടെ കൈയ്യൊപ്പ് ചാർത്തി നിലകൊള്ളുന്ന;
ചേരമാൻ പള്ളി, കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭഗവതി ക്ഷേത്രം,
മാർത്തോമ്മാലയം കോട്ടപ്പുറം കോട്ട, ചേന്ദമംഗലം സിന്നഗോഗ്,
പാലിയം കൊട്ടാരം, സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ സ്മാരകം
തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ വിവരണം
ഈ താളുകളിൽ വായനക്കാരനെ കാത്തിരിക്കുന്നു.


പക്ഷേ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രത്യേകത മറ്റൊന്നു കൂടിയാണ്.
റിയാലിറ്റി ഒഗ്മെന്റെഷൻ (Reality Augmentation) എന്ന സാങ്കേതിക
വിദ്യ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്ന, ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ആദ്യത്തെ
പുസ്തകമാണ് ഇത് എന്നാണ് പ്രസാധകർ അവകാശപ്പെടുന്നത്.
ഞാൻ ആദ്യമാണ് ഇത്തരത്തിൽ ഒരു പുസ്തകത്തെ നേരിൽ
വായിച്ചറിഞ്ഞത്, കണ്ടറിഞ്ഞത്‌.


കേവലം പുസ്തകത്താളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഒരു
വായനാനുബവമല്ല ഈ പുസ്തകം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്.
അനുബന്ധ വിവരണങ്ങളും, കൂടുതൽ ചിത്രങ്ങളും,
വീഡിയോകളും ഒരു Android സ്മാർട്ട് ഫോണിന്റെ സഹായത്തോടെ
വായനക്കാരന് ലഭിക്കുന്നു. അതവനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു
പോകുന്നത് വായനയുടെ പുതിയ ലോകത്തേക്കാണ്,
അറിവിൻറെയും കാഴ്ചയുടെയും കൂടുതൽ മേച്ചിൽ
പുറങ്ങൾ ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു.
പുസ്തകത്തിലെ താളുകളുടെ എണ്ണത്തിന്റെ പരിമിതികൾ
ഇവിടെ തരണം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്.


Augmented Reality അനുഭവിച്ചറിയാൻ, പുസ്തകത്തിലെ
ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു കോണിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന
ഐക്കൺ, ഫോണിൽ കാണിച്ചാൽ മാത്രം മതി.
ഈ പുസ്തകത്തിന്റെതായ  ഒരു മൊബൈൽ ആപ്
പ്ലേ സ്റ്റോറിൽ നിന്നും മുൻപേ ഇൻസ്റ്റോൾ ചെയ്തിരിക്കണം.
കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ നിങ്ങളീ പുസ്തകം വാങ്ങിച്ചു
വായിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്നതാണ്.

Augmented Reality എന്ന ടെക്നോളജി ലോകത്തിൽ പല
ആവശ്യങ്ങൾക്കും ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. മെഡിക്കൽ
രംഗത്തും, സ്പേസ് റിസർച് രംഗത്തും, ഗെയിമിംഗ്
മേഘലയിലും എല്ലാം. അതിന്റെ സാധ്യതകൾ ഒട്ടനവധിയാണ്.
വരും നാളുകളിൽ നമ്മുടെയൊക്കെ നിത്യേനയുള്ള ജീവിതത്തിൽ
ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പല ഓട്ടോമേഷനുകളിലും ഇവൻ
വന്നെത്തും. ഇന്റർനെറ്റ്‌ ഓഫ് തിങ്ങ്സ്(Internet Of Things, IoT)
എന്നൊക്കെ നമ്മളിൽ പലരും കേട്ട് കാണും.

നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പ്രയോക്താക്കൾ
കുറവാണെങ്കിലും ലോകത്തിന്റെ പലയിടത്തും ഇതിനോടകം
Augmented reality വളരെ പോപ്പുലർ ഹോട്ട് ടെക്ക് ആണ്.

പുസ്തകങ്ങൾ ഒരുപാട്, ഈ വിദ്യയിൽ പബ്ലിഷ് ചെയ്യപ്പെട്ടു
എന്നിരുന്നാലും, നിരക്ഷരന്റെ  "മുസരീസിലൂടെ" എന്ന
ഈ പുസ്തകത്തിലാണത്രേ Augmented Reality ഒരു
യാത്രാ വിവരണ ഗ്രന്ഥത്തിനായി ലോകത്തിൽ ആദ്യമായി
ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മികവാർന്ന പ്രിന്റ്‌ ക്വാളിറ്റിയുള്ള
ഉൾത്താളുകളും ആകർഷണീയമാണ്.

 മലയാളികളായ നമുക്കൊക്കെ
അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഈ പുസ്തകം പബ്ലിഷ് ചെയ്ത
മെന്റർ ബുക്സിനും നന്ദി. പുസ്തക പ്രസാധന രംഗത്ത് മാറ്റത്തിന്റെ
ഒരു പുതിയ ചുവടുവയ്പ് നടത്താനായതിൽ ഇവർക്ക്
അഭിമാനിക്കാം.



മുസരീസ്  എന്ന വാക്ക് ചിന്ത ബ്ലോഗ്‌ സ്ഥിരമായി വായിക്കുന്നവര്ക്ക്
പരിചിതമായിരിക്കും, കാരണം പണ്ട് ബിനാലെ,  പാലിയം, കൊച്ചി ഹെറിറ്റേജ് തുടങ്ങിയ പോസ്റ്റുകളിൽ ഞാനീ പൈതൃക ഭൂമിയെപ്പറ്റി
പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എങ്കിലും ഒന്നൂടെ ചുരുക്കിപ്പറയാം.

എന്താണ് മുസരീസ് ?

പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ പശ്ചിമേഷ്യയിലെ തന്നെ ഒരു
പ്രധാന തുറമുഖ നഗരമായിരുന്നത്രേ മുസരിസ്.

ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ, മാള, ചേന്ദമംഗലം, പറവൂർ, പട്ടണം,
ചെറായി, പള്ളിപ്പുറം തുടങ്ങിയ അതിവിസ്തൃതമല്ലാത്ത
ഒരു ചരിത്രഭൂമി.

യവനരും മിസിറികളും റോമാക്കാരും ചൈനക്കാരും
ഇസ്രായേലികളുമൊക്കെ വാണിജ്യ ആവശ്യങ്ങൾക്കും
അല്ലാതെയും കടന്നു വന്നിരുന്ന ഈ പ്രദേശത്തിന് ;
ഇന്നത്തെ കേരളത്തിന്റെ സഞ്ചാര ഭൂപടത്തിൽ ഒരിടം
തീർച്ചയായും ഉണ്ട്.

മുസരിസ് പൈതൃക വിനോദ സഞ്ചാര പദ്ധതി, ഈയിടെ
ഈ പ്രദേശത്തുള്ള ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങൾ പുനരുദ്ധാരണം
ചെയ്തു സംരക്ഷിക്കാൻ താല്പര്യം കാണിച്ചതിൽ അതിയായ
സന്തോഷമുണ്ട്.

മനോജ്‌ രവീന്ദ്രൻ എന്ന എഴുത്തുകാരൻ മലയാളം
ബ്ലോഗ്ഗർമാർക്കിടയിൽ സുപരിചിതനാണ്.
അഞ്ചാറു വർഷം മുൻപേ ഞാൻ ബ്ലോഗിങ് തുടങ്ങിയ
കാലത്ത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ബ്ലോഗുകൾ കണ്ടാണ്‌ പല
യാത്രകളും സ്ഥലങ്ങളും കണ്ടെത്തിയത്.
കഴിഞ്ഞ വർഷം ഒരു ട്രെക്കിംഗ് (നാടുനോക്കി ട്രെക്കിംഗ്)
സംഘത്തിൽ ചേർന്നപ്പോൾ അവിചാരിതമായി ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ 
കന്നി ദർശന പുണ്യം കിട്ടി.
ഒരു പകൽ മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചൊരു മല കയറാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായി.

അന്ന് ഈ പുസ്തകം ഇറങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ
പറയുമായിരുന്നു;
"മുസരിസ് പട്ടണത്തിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന മനോജേട്ടാ,
ജന്മനാടിന് ഇതിൽ പരം മികവാർന്നൊരു ചരിത്രഗ്രന്ഥം
മറ്റാർക്കാണ് സമ്മാനിക്കാൻ കഴിയുക !!!"



ഈ പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി കൂടുതൽ പറയുന്നില്ല.
നിങ്ങളും ഒരു കോപ്പി വാങ്ങി വായിച്ചു സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കണം;
മുസരീസിനെ അറിയാൻ വേണ്ടി, ഇനിയൊരു തലമുറയ്ക്കു വേണ്ടി...

April 24, 2016

അത്താണി

കേരളത്തിന്റെ ഒട്ടു മിക്ക ഇടങ്ങളിലും അത്താണി
എന്ന പേരിൽ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.
ഇല്ലേ, നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അടുത്തും അത്താണി
എന്നൊരിടം ഒരുപക്ഷേ ഉണ്ടായേക്കും.


പണ്ടുകാലത്ത്, തലയിൽ ചുമട് താങ്ങി നടന്നിരുന്ന
ആളുകൾക്ക് പരസഹായമില്ലാതെ ചുമട്;
ഉയർത്തിക്കെട്ടിയ ഒരിടത്ത് താങ്ങിയിറക്കി
അൽപം വിശ്രമിച്ച ശേഷം വീണ്ടും തലയിലേറ്റി
യാത്ര തുടരാവുന്ന ഒരു സംവിധാനമായിരുന്നു
അത്താണികൾ. അതുകൊണ്ട് ഇത്തരം അത്താണികൾ
ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം "അത്താണി" എന്ന പേരിൽ
അറിയപ്പെടുന്നു എന്നാണ് എന്റെ ഊഹം.

എന്തു തന്നെയായാലും, അത്താണി എന്നപേരിൽ
ഇന്ന്എല്ലാ ജില്ലകളിലും ഒട്ടനവധി സ്ഥലങ്ങൾ ഉണ്ട്.
പലയിടത്തും യാത്രയ്ക്കിടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും
ഒരിടത്ത് മാത്രമേ അത്താണിയുമായി  ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു
ശിൽപം കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.
പലതവണ ആ വഴിയിലൂടെയുള്ള യാത്രകളിൽ
കണ്ണുടക്കിയ ഒരു ശില്പമാണീ ബ്ലോഗിനാധാരം.
എറണാകുളം ജില്ലയിൽ, NH-47 ൽ അങ്കമാലിക്കടുത്ത്
(നെടുമ്പാശ്ശേരി സ്റ്റോപ്പ്‌) ഹൈ വേയിൽ നിന്നും
കണ്ണൊന്ന് ആഞ്ഞു നോക്കിയാൽ കാണാം ഈ കാഴ്ച.
അതും പേരിനെ വിളിച്ചോതുന്ന മനോഹരമായൊരു ശിൽപം.




ശിൽപം : അത്താണി
തലച്ചുമട് ഒരു അത്താണിയിൽ ചാരി വച്ച് വിശ്രമിക്കുന്ന
വഴിപോക്കൻ.
--------------------------------------------------------------------------

ഈ അത്താണി എന്ന വാക്കിന് നമ്മുടെ ജീവിതവുമായി
വളരെ ബന്ധമില്ലേ?
വഴിയോരത്ത് എന്നപോലെ തന്നെ ജീവിതയാത്രയിലും
എത്രയെത്ര അത്താണികൾ !!!

സ്നേഹത്തിന്റെ അത്താണികൾ,
കരുതലിന്റെ, പ്രണയത്തിന്റെ, നന്മയുടെ,സുരക്ഷയുടെ...

പല അത്താണികൾ അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും ജീവിതത്തിൽ
കടന്നു പോകുന്നു.




പണത്തിനു ബുദ്ധിമുട്ട് വരുമ്പോൾ എളുപ്പം ചോദിക്കാവുന്ന
നല്ല സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും എന്നും ചിലർക്ക്
അത്താണികളാണ്. നിവൃത്തിയില്ലാതെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ
പണം തരുന്ന ബ്ലേഡ്കാരനനും "അന്നത്തെ" അത്താണിയാവുന്നു.

ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അച്ഛനെയോ അമ്മയെയോ പാതിവഴിൽ
നഷ്ട്ടപ്പെടുന്നവർ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും; കുടുംബത്തിന്റെ
അത്താണികൾ ആരായിരുന്നു എന്ന്.

കൊതിച്ച സമയങ്ങളിൽ സ്നേഹം പകുത്തു നൽകിയവർ
അന്നാളുകളിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ അത്താണികളാവുന്നു.

അമ്പലങ്ങളും പള്ളികളും ആരാധനാ മൂർത്തികലും
അത്താണികളാണ്.വിശ്വാസത്തിന്റെ അത്താണികൾ.

ചിലർക്ക് മദ്യവും മദ്യ ശാലകളും അത്താണികളാവുന്നു.

നേരം പോക്കാനില്ലാത്തവർക്ക് സിനിമകൾ അത്താണികൾ.

മക്കൾ അകലെയാകുമ്പോൾ, ഫ്ലാറ്റിൽ തനിച്ചിരിക്കുന്ന വയസ്സായ
അച്ഛനമ്മമാരുടെ അത്താണി എന്നത് വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്നൊരു
ഫോൺ കോൾ മാത്രമാവാം...

എഴുത്തുകാർക്ക് അക്ഷരങ്ങളും ചിന്തകളും അത്താണികൾ.

യാത്രകൾ, കവിതകൾ, പുസ്തകങ്ങൾ, ചിത്രങ്ങൾ, ഇന്റർനെറ്റ്‌,
സോഷ്യൽ മാധ്യമങ്ങൾ...

അങ്ങനെയങ്ങനെ എത്രയെത്ര അത്താണികൾ...

നമുക്ക് ജീവിതത്തിൽ അത്താണികളായി നിൽക്കുന്നവരെ
നാം ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞേക്കില്ല.ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ
വിയോഗത്തിന് ശേഷം അല്ലെങ്കിൽ അസാന്നിധ്യത്തിൽ
ആവും ഒരു തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകുന്നത്;
അവർ നമ്മുടെ അത്താണികൾ ആയിരുന്നു എന്ന്.




നമുക്കെത്ര അത്താണികൾ എളുപ്പം കണ്ടെത്താനാവും,
ലിസ്റ്റ് നിരത്തി വയ്ക്കാം.
പക്ഷേ നമ്മൾ ആർക്കൊക്കെ അത്താണികൾ ആവുന്നു എന്ന്
ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവിടെയും ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കാനായാൽ
നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിന് ഒരു മൂല്യമുണ്ട്.

മറക്കാതിരിക്കാം; ഇന്നലെകളിൽ നമുക്ക് അത്താണികളായി
നിന്നവരെ.
ആവാൻ ശ്രമിക്കാം; സ്വ ജീവിതം കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്ക്
അത്താണികളാവാൻ.

തുടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞ പോലുള്ള ശിൽപങ്ങൾ
മനസ്സിലുണ്ടാവട്ടെ, മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിലും;
അവയ്ക്ക് നിങ്ങളുടെ ഛായയും ആയിരിക്കട്ടെ.

[വല്ലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കുത്തിക്കുറിക്കാൻ
എനിക്കുള്ളോരു അത്താണിയാണ്, ഈ ബ്ലോഗ്‌.]
:)

February 26, 2016

മച്ചാട് മാമാങ്കം

പൊയ്ക്കുതിരകളുടെയും പറപ്പുറപ്പാടിന്റെയും
നാട്ടുത്സവമായ കുതിരവേലയുടെ
വിശേഷമാണ് ഈ ബ്ലോഗ്‌.


മച്ചാട് മാമാങ്കം - കുതിര വേല

പൂരങ്ങളുടെ നാടായ തൃശൂർ ജില്ലയിലെ
വടക്കാഞ്ചേരിക്കടുത്ത് തെക്കുംകര പഞ്ചായത്തിൽ
മച്ചാട് എന്ന ദേശത്ത് വർഷം തോറും കുംഭ മാസത്തിൽ
നടത്തിവരുന്ന കുതിര വേലയാണ് മച്ചാട് മാമാങ്കം
എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.

സാധാരണ ഉത്സവങ്ങൾ ഒരു ദേശത്ത് മാത്രം ഒതുങ്ങി
നിൽക്കുമ്പോൾ, ഈ കുതിര വേല, മച്ചാട് എന്ന പ്രദേശത്തെ
ആറ് ഗ്രാമങ്ങൾ ജാതി മത ഭേദമന്യെ ഒന്നിച്ചാണ് ആഘോഷിക്കുന്നത്.

കുതിരകൾ;  ഓരോ ദേശങ്ങളായ
വിരുപ്പാക്ക, പർളിക്കാട്, മംഗലം, മണലിത്തറ, കരുമത്ര
എന്നീ പ്രദേശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
പൂരത്തിന് സാരഥ്യം വഹിക്കുന്ന ദേശക്കാർക്ക്
രണ്ടു ദേശക്കുതിരകളും ഒരു കുട്ടിക്കുതിരയുമുണ്ട്.


കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭഗവതി കുടികൊള്ളുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന
തിരുവാണികാവ് അമ്പലത്തിലും ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന
വിശാലമായ പാടത്തുമാണ് വേല ആഘോഷിക്കുന്നത്.
കുംഭ മാസത്തിലെ ആദ്യ വെള്ളിയാഴ്ച തുടങ്ങി പിന്നീട്
വരുന്ന ബുധനാഴ്ച വരെയാണ് വേല.


വേലയ്ക്കു ഏഴു ദിവസം മുൻപേ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഇരുവശത്തും
മുളകൊണ്ട് പ്രത്യേക രീതിയിൽ മെടഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ
കവാടങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കും. കാവ് കൂറയിടൽ എന്ന ഈ
ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പറയ്ക്ക് പോവുന്ന
എടുപ്പന്മാർക്ക് വൃതമാണ്.

കുതിരയെഴുന്നള്ളിപ്പും, കുതിരച്ചാട്ടവും, പറയെടുപ്പും ആണ്
ഈ വേലയുടെ പ്രധാന ചടങ്ങുകൾ എന്ന് പറയാം.
പണം കൊടുത്ത്
വാദ്യ മേള ഗജ വീരന്മാരെയും,
ഗാനമേള മറ്റു മെഗാ ഷോകളും നടത്തി,
നാട്ടുകാർ വെറുതെ കാഴ്ചക്കാരായി നിന്നുള്ള ഉത്സവ
ആഘോഷങ്ങളാണ് പലയിടത്തും കാണാറുള്ളത്‌.
എന്നാലിവിടെ വേലയുടെ ഓരോ ചടങ്ങുകൾക്കും
വിവിധ ദേശക്കാരുടെ നിറഞ്ഞ പ്രാതിനിധ്യമാണ്.
പോയ്ക്കുതിരകൾക്ക് ചേതനയേറ്റുന്ന മനുഷ്യാദ്ധ്വാനത്തിന്റെയും
നിശ്ചയദാർഡ്യത്തിന്റെയും ആർപ്പുവിലികളാണ്
മച്ചാട്കാർക്കെല്ലാം. അക്ഷീണമായ പറയോട്ടത്തിലും
ഗ്രാമത്തിന്റെ യുവതയുടെ ത്യാഗ -വൃത യത്നതിന്റെ
അടയാളപ്പെടുത്തലുകൾ കാണാം.

 കുതിര എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ജീവനുള്ള കുതിരകളാണ്‌ എന്ന്
ധരിച്ചവർക്കു തെറ്റി.
തേക്ക്, പ്ലാവ്, മുള എന്നിവയുപയോഗിച്ച് ദേശവാസികൾ
തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ പൊയ്ക്കുതിരകളാണ് ഈ വേലയുടെ താരങ്ങൾ.

 
തേക്കിന്റെയോ പ്ലാവിന്റെയോ ഫ്രെയിമിനു മുകളിൽ
മുള കൊണ്ടാണ് കുതിരയുടെ കാലുകളും ഉടലും
നിർമ്മിക്കുന്നത്. മുളയൊരുക്കിയ പഞ്ജരത്തിനു മുകളിൽ
വൈക്കോൽ പൊതിഞ്ഞ്, അതിനു മുകളിലായി  വെള്ളത്തുണി
ചുറ്റും.
 

പിന്നെ ആകർഷകമായ വർണ്ണപ്പട്ടും മറ്റ് അലങ്കാരങ്ങളും
ചാർത്തി ഒടുവിലായി തലയും വച്ചാൽ ആരും കൊതിച്ചു
പോകുന്ന വേലക്കുതിരകളായി.

 
 
മച്ചാട് മാമാങ്കത്തിലെ ചൊവ്വാഴ്ചയാണ് കാഴ്ച്ചയുടെ
യാഗാശ്വം തുടങ്ങുന്നത്.

 
 

ഈ ഉത്സവത്തിന്റെ ആഥിധേയരായ പുന്നംപറമ്പ്
വിഭാഗക്കാരുടെ കുതിരകൾ, ഉച്ചയ്ക്ക് മുൻപേ
അമ്പലത്തിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു സമീപത്തെ മറ്റൊരു
ക്ഷേത്രമായ കുമരം കിണറ്റുകരയുടെ  പുറകിലെ
കൊയ്ത്തൊഴിഞ്ഞ പാടത്ത് പോയി നിലയുറപ്പിക്കും.
കുട്ടികൾക്ക് എടുക്കാവുന്ന കുഞ്ഞിക്കുതിരകളും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ
ഉണ്ടാവും. 


 കുംഭത്തിലെ ആ പൊരിവെയിലിൽ 
മാമാങ്കത്തിലെ അതിഥികൾ ആയ മറ്റ് ആറ്
ദേശക്കുതിരകളെ കാത്ത് നിൽക്കും.
 

ഉച്ചയ്ക്ക് സൂര്യൻ പതിയെ പടിഞ്ഞാറോട്ട് ചായാൻ
ആയുമ്പോൾ, കൊയ്ത്തുപാടതിന്റെ അങ്ങകലെ നിന്നും
വെയിലിൽ ഒരു മിന്നായം പോലെ ഓരോ ദേശക്കുതിരകൾ
വരുന്നത് കാണാം. പതിയെ പതിയെ അത് അടുത്ത് വരും...

 

വാദ്യ മേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ
വിവിധ തരത്തിലുള്ള കുതിരകളും
കഠിന വൃത ഭക്തി വിശ്വാസത്തോടു കൂടിയുള്ള
കുംഭക്കുടങ്ങളും ഹരിജൻ വേലയും അക്കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ട്.




ഏവരും എത്തികഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ദേശക്കാരെല്ലാം
കുതിരകളെ തോളിലേറ്റി ഓട്ടമാണ്.
കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ ആ പാടത്തിലൂടെ വളരെ ദൂരം
ഓടണം, കൂടെ കാഴ്ചക്കാരും.

 
 
ആ ഓട്ടം തിരികെ തിരുവാണിക്കാവിലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ
അവസാനിക്കും. എല്ലാ ദേശക്കുതിരകളെയും ആനയിച്ചു നിരത്തി നിർത്തിയാൽ പിന്നെ പഞ്ചവാദ്യം തുടങ്ങുകയായി.


ഏകദേശം 5 മണിയോടെ വാദ്യം കൊട്ടിയിറങ്ങിയാൽ
പിന്നെ കുതിര ചാട്ടമാണ്. അതിനായി ഇമ്മിണി ഉയരത്തിൽ
പ്രത്യേകം കെട്ടിയൊരുക്കിയ പന്തലുണ്ട്.



 കുതിരകൾ ഓരോരുത്തരായി ഭഗവതിയെ പ്രദക്ഷിണം വച്ച്
ദേശക്കാരുടെ ചുമലിൽ ആർപ്പു വിളിയോടെ പന്തലിന്റെ
അടിയിയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുംബൊഴെക്കും
ജനങ്ങൾ ആർത്തു വിളിക്കും. അന്നവരുടെ ഹീറോ ഈ
കുതിരകളാണ്‌. കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ഉയരമുള്ള മംഗലം
എന്ന വെള്ളകുതിരയാണ് പലരുടെയും മനം കവർന്നത്.

 

ചെറുതായി നാവ് പുറത്തേക്കു നീട്ടിയുള്ള മംഗലം
മാത്രമാണത്രേ കൂട്ടത്തിലെ ഏക ആൺ കുതിര.
 


പക്ഷേ മറ്റു പെൺക്കുതിരകളും കുതിരച്ചാട്ടത്തിൽ ഇവന്റെ
മുന്നിൽ കട്ടക്ക് നില്ക്കുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ; തോളിലേറ്റിയ കുതിരകളെ ഉയർത്തിയെറിഞ്ഞ്
പന്തലിന്റെ മുകളിലെ തുണിയിൽ മുട്ടിക്കാനുള്ള
ആരുടേയും ശ്രമം ഫലം കണ്ടില്ല എങ്കിലും, ആ ഏറു
കണ്ടാൽ പൊയ്ക്കുതിരകൾ പറന്നു വരും പോലെ തോന്നും.
അഞ്ചാം ദിവസം ദാരികനെ വധിചെത്തിയ
യുദ്ധ സന്നാഹത്തിന്റെ ആർപ്പുവിളികൾ ആയാണ്
കുതിര വേല ഘോഷിക്കുന്നത് എന്ന് വിശസിക്കുന്നു.


 

ഏതാനും ആവർത്തികളുടെ വിഫല ശ്രമത്തിനു ശേഷം
കുതിരകൾ ചാട്ടം മതിയാക്കി നിരന്നു നിന്നു.


താമസിയാതെ ഇരുട്ട് പരക്കാൻ തുടങ്ങി,
കാതടപ്പിക്കുന്ന വെടിക്കെട്ടും.
ഞാൻ പതുക്കെ കാഴ്ചകളുടെ കുതിരകളിക്ക്
ഇടവേള നൽകി തിരികെ വീട്ടിലേക്കു കൂടണഞ്ഞു.
--------------------------------------------------------------------------

മച്ചാട് മാമാങ്കത്തിന്റെ പറപ്പുറപാടിനെ പറ്റി ചിലതെങ്കിലും
ഇവിടെ കുറിച്ച് വച്ചില്ലെങ്കിൽ വേല വിശേഷം പൂർണ്ണമാവില്ല.

മിത്ത്:
പണ്ട് കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭഗവതിയുടെ തീവ്ര ഭക്തനായ
കൊങ്ങോട്ടു നായർ ക്ഷേത്രദർശനം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങവേ
ഭഗവതിയുടെ ചൈതന്യം അദ്ധേഹത്തിന്റെ ഓലക്കുടപ്പുറത്ത്
യാത്രയാവുകയും, വഴി മദ്ധ്യേ ദിക്ക്ഭ്രമം ബാധിച്ച
നായർ, വഴി തെറ്റി മച്ചാട് എത്തി. അവിടെ വച്ച് ഒരു ഹരിജനം
അദ്ധേഹത്തെ കൈ പിടിച്ചു പാലിശ്ശേരി തറവാട്ടിൽ എത്തിച്ചു.
ഓലക്കുട തറവാടിന്റെ മച്ചിൽ വച്ചു അദ്ധേഹം യാത്രയായി.
പിന്നീട് അരീക്കര ഇല്ലത്തെ ഇളയത് ഈ ഭഗവതിയെ
തൊട്ടടുത്തുള്ള തിരുവാണിക്കാവ് ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു
എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.


കേരളത്തിലെ മറ്റൊരിടത്തും കാണാനിടയില്ലാത്ത പറയെടുപ്പ്
സമ്പ്രദായമാണ് ഈ ദേശത്ത് ഉള്ളത്.

ദേവിയുടെ പ്രതിപുരുഷനായ
അരീക്കര ഇല്ലത്തെ "ഇളയതുകൾ" ആണ് എടുപ്പൻമാരുടെ
തോളിലേറി പറയെടുക്കാനായി വീടു വീടാന്തരം
ഊരു ചുറ്റുന്നത്‌. വേല കൂറയിട്ട നാൾ മുതൽ
വൃതമെടുത്ത ദേശക്കാർ ഈ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടാവും.
അതിലധികവും ചെറുപ്പക്കാർ ആണ്. പലരും
ഇതിനു വേണ്ടി ബാംഗ്ലൂർ, ചെന്നൈ എന്നുവേണ്ട പ്രവാസ
ലോകത്ത് നിന്നു പോലും ലീവെടുത്ത് വന്ന് അനുഷ്ട്ടിച്ചു പോരുന്നു.

രാവുകളും പകലുകളും നീണ്ടു നില്ക്കുന്ന അക്ഷീണമായ
പറയെടുപ്പ് ആണ് ഈ നാളുകളിൽ.

വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ദേവി ഭവനം സന്ദർശിക്കാനെത്തുന്നു
എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ദേശം മുഴുവനും,
 "ഇളയതിന്റെ" വരവും കാത്ത്
രാവേറെയായാലും നിലവിളക്കിൽ തിരിയിട്ട്
പറയോരുക്കി ഉറങ്ങാതെ കാത്തു നിൽക്കും.


വെളുപ്പ്‌ ചുവപ്പ് കറുപ്പ് എന്നീ നിറങ്ങളിലുള്ള
പട്ടു ചേലയാണ് ഇളയത് ധരിക്കുക,
കഴുത്തിൽ ഉണ്ടത്തെച്ചി മാലയിടും.
കാലിൽ ചിലമ്പും കയ്യിൽ വാളുമായി
കുത്തുവിളക്കിന്റെ അകമ്പടിയോടെ; 
എടുപന്മാരുടെ തോളിലേറി;
കൊമ്പ്-കുഴൽ വാദ്യങ്ങളുടെ
നാദവീചിയിൽ ലയിച്ചു നടന്നു നീങ്ങുന്ന
പറയെടുപ്പ് കൂട്ടത്തിന്റെ;
അകലെയൊരു പാടത്ത് നിന്നുള്ള
രാത്രി കാഴ്ച എങ്ങിനെ ഞാനിവിടെ വർണ്ണിക്കും
എന്നെനിക്കറിയില്ല !!!

February 13, 2016

കുന്നോളം ഓർമ്മകൾ


പോയ മാസം വായിച്ച, ഒത്തിരി ഇഷ്ട്ടായ ഒരു പുസ്തകം
ഇവിടെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ്.

ഓർമ്മയുടെ മേച്ചിൽ പുറങ്ങൾ തേടിയലയുന്ന,
ദീപാ നിശാന്തിന്റെ പുസ്തകം
"കുന്നോളമുണ്ടല്ലോ ഭൂതകാലക്കുളിർ"
കൈരളി ബുക്സ് ആണ് ഈ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
 


 "ഓർമ്മകൾക്കില്ല ചാവും ചിതകളും,
ഊന്നുകോലും ജരാനരാ ദു:ഖവും !"
                                                                  - വിജയലക്ഷ്മി 


ഒരിക്കൽ  വാട്സ് ആപ്പിൽ "ഇരുപതു രൂപയുടെ" കഥ പറയുന്ന
ഒരദ്ധ്യായം ആരോ അയച്ചു തന്നിരുന്നു. തൃശൂരിലെ
കേരളവർമ്മ കോളേജിലെ ഒരു ടീച്ചറാണ് ഇതെഴുതിയത്
എന്നറിഞ്ഞു; പേര് ദീപാനിശാന്ത്.
കഴിഞ്ഞ കുറെ നാളുകളായി സോഷ്യൽ മീഡിയകളിലും
ആനുകാലികങ്ങളിലും വളരെ സജീവമായ ഒരു എഴുത്തുകാരി,
ആ നിലയ്ക്കാണ് ഈ പുസ്തകം മറിച്ചു നോക്കിത്തുടങ്ങിയത്.

അന്നീ പുസ്തകം അധികം വായനക്കാരെ തേടിയെത്തിയിട്ടില്ല.
പക്ഷേ ഇന്നലെ; ഒരു കൂട്ടുകാരനു വേണ്ടി ഈ പുസ്തകം വാങ്ങാൻ
ബുക്ക്‌ സ്റ്റാളിൽ പോയപ്പോൾ അറിഞ്ഞു, ഇതിന്റെ
അഞ്ച് പതിപ്പുകൾ രണ്ടര  മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പുറത്തിറങ്ങിയത്രേ.



നല്ല പുസ്തകങ്ങളെ വായനക്കാർ എന്നും സ്വീകരിക്കും.
അതിന് കുറെ ബുദ്ധിജീവികൾ പുകഴ്ത്തി പറയണമെന്നൊന്നുമില്ല;
അക്കാദമി അവാർഡുകളുടെ അകമ്പടിയും ആവശ്യമില്ല.

എന്തുകൊണ്ട് ഈ ചെറിയ(വലിയ) എഴുത്തുകാരിയുടെ
കുഞ്ഞു(വലിയ) പുസ്തകം എനിക്കിത്രമേൽ ഇഷ്ട്ടമായി എന്ന്
പറയാം.

 ഇതൊരു കഥാ പുസ്തകമോ, കവിതയോ, നോവലോ അല്ല.
ടീച്ചറുടെ ഓർമ്മകൾ വളരെ ലാളിത്യത്തോടെ
അക്ഷരക്കൂട്ടുകൾ ചാലിച്ച് കടലാസിൽ വരച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു.
പക്ഷെ അതിൽ സാധാരണക്കാരുടെ മനസ്സിനെ തൊടുന്ന
കഥയുണ്ട്, കവിതയുണ്ട്, നർമ്മ ബോധവുമുണ്ട്.
ബാല്യം മുതൽ കഥാകാരിയുടെ ഇന്നലെകളിൽ കടന്നുപോയ
ഓർമ്മകളുടെ ഭൂതകാലക്കുളിർ ഒരു കുന്നോളമുണ്ട്.
ചിലപ്പോൾ തോന്നും, എങ്ങിനെയാണ് പണ്ടത്തെ
കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇത്ര ഡീറ്റെയിൽ ആയി ഓർത്തെടുക്കാൻ
കഴിയുന്നതെന്ന് !

ഇതിലെ പല സംഭവങ്ങളും എന്റെ കൂടി നാടായ
തൃശൂരിലും പരിസരത്തുമാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.
ബാല്യ കൌമാര വിഹാര രംഗങ്ങളായ ഈ നാടിന്റെ
ഓർമ്മകളിൽ ചേക്കേറി കഥകളുടെ കൂടു കൂട്ടുന്ന
ഏതൊരു നല്ല എഴുത്തുകാരുടെയും അക്ഷരങ്ങൾ
പ്രിയതരമാകാതെ വയ്യ.


ഓരോ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കഥകളായി, വായനക്കാരന്റെ
ഇഷ്ട്ടാനുസരണം വായിച്ചു തീർക്കാവുന്ന തരത്തിൽ
ഓർമ്മകളെ പുസ്ത ചട്ടകൾക്കുള്ളിൽ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു.
ചിലത് കണ്ണിനെ ഈറനാക്കും; ചിലത് നർമ്മത്തിന്റെ
മേമ്പൊടിയിൽ രസിപ്പിക്കും; സാമൂഹിക ചിന്തകളുണർത്തും,
ചിലപ്പോൾ മനസ്സിലൊരു വിങ്ങൽ ബാക്കി വയ്ക്കും;
അതിബാവുകത്വമില്ലാത്ത ഭാഷ.


പെണ്ണെഴുത്ത്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന പേന ഉന്തുകാർ
ഈ ടീച്ചറെ കണ്ടു പഠിക്കണം. അവരുടെ ജീവിതത്തെ സ്പർശിച്ച
എല്ലാരെയും നല്ല ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ചിലപ്പോൾ
ഒരു ബസ് കണ്ടക്ടർ, വിദ്യാർഥി, സഹപാഠി, സുഹൃത്തുക്കൾ,
ബന്ധുക്കൾ... ഏവരേയും ആദരവോടെ കാണാനും നല്ലൊരു
മനസ്സുവേണം എന്നാണ് എന്റെ ഒരു ഇത്.

ഇവരൊക്കെ ടീച്ചറുടെ ഓർമ്മയുടെ കുന്നുകളിൽ
ഭൂതകാലക്കുളിർ കോരിയിട്ടു കടന്നു കളഞ്ഞവരാണ്.
എന്തിന് പദ്മരാജനും ലാലേട്ടനും വരെ അതിലുണ്ട്.
 ടാങ്കർ ലോറിക്ക് ഇത്ര ഭംഗിയുണ്ടെന്നു മനസ്സിലായത്‌
"മുന്തിരിതോപ്പുകൾ" കണ്ടപ്പോഴാണത്രെ !!!!!


സാമൂഹിക വിഷയങ്ങളിലേക്കും കടന്നു ചെന്നിട്ടുണ്ട്
ചില ഓർമ്മകളിൽ.
കുടയില്ലാതെ പോയ പെൺകുട്ടി,
ജാതി എന്ന ഭീകര സത്വം, ചില വഴി മാറി നടത്തങ്ങൾ,
ടീച്ചറുടെ ഡ്രൈവിംഗ് പഠനം, കുമ്മി നൃത്ത പഠന നാളുകൾ...
അങ്ങനെയങ്ങനെ...
ഓർമ്മകളുടെ മച്ചകത്ത് പട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു പ്രണയവും,
വിരഹവും എല്ലാം ഇതിലുണ്ട്.



എന്നോ മറന്ന കാര്യങ്ങളെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഓർത്തെടുക്കുന്ന
ആ നരേഷൻ എടുത്തു പറയാതെ വയ്യ.
അമ്മയോട് ചിലങ്ക വേണമെന്ന് ആഗ്രഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ
അമ്മയുടെ മറു ചോദ്യം,
" മുറ്റടിച്ചാ ?"
നോവും ചിരിയും വന്നു ഇത് വായിച്ചപ്പോൾ.
ജലം കൊണ്ട് മുറിവേൽക്കുന്ന ഈ ഓർമ്മകളുടെ
 കഥാംശങ്ങൾ കൂടുതൽ ഇവിടെ വിവരിച്ചു ഞാൻ
വായനയുടെ രസം കൊല്ലുന്നില്ല. ഈ ഓർമ്മ പുസ്തകം
എല്ലാ പുസ്തകശാലകളിലും ലഭിക്കും, വായിക്കുക.
(വില 140 രൂപ)

അവസാന താളും മറിച്ച്, പുസ്തകം അടച്ചപ്പോൾ;
എനിക്ക് തികച്ചും അപരിചിതയായ ഒരെഴുത്തുകാരിയുടെ
ഓർമ്മക്കഥകൾ കേട്ട പോലെയല്ല തോന്നിയത്.
എനിക്കൊരു ചേച്ചിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നടുക്കൽ
വന്നിരുന്നു കഥകൾ പറഞ്ഞു തന്നപോലെ തോന്നി.
(എനിക്കു സ്നേഹിക്കാനൊരു മുത്തശ്ശിയും
എന്നെ സ്നേഹിക്കാനൊരു ചേച്ചിയും
ഇന്നും എനിക്ക് കിട്ടാക്കനികളാണ്)
എന്നെങ്കിലും എവിടെ വച്ചെങ്കിലും ഈ ചേച്ചിയെയും
കാണാനാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, ആഗ്രഹിക്കുന്നു.



കുന്നോളം ഓർമ്മകൾ എവിടെയോ വച്ചു
മറന്നവർക്ക് ഈ അക്ഷരങ്ങൾ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്.
കാരണം ഇത് നിങ്ങളുടെ തന്നെ കഥകളാവാം.

അവതാരിക എഴുതിയ കെ. രേഖ കുറിച്ച പോലെ,
ഇത് എന്റെ അനുഭവമാണല്ലോ,
ഇതെങ്ങിനെ ദീപയുടെ കൈവശം വന്നു ...?
എഴുതാൻ ഒഴിവും, കേട്ടുപാടുകളുടെ വേലിക്കെട്ടുകളുമില്ലാത്ത
ഒരു കാലത്തേക്ക് ഞാൻ നീട്ടിവച്ച എന്റെ സമ്പാദ്യക്കുടുക്ക
ദീപയ്ക്ക് കൈമാറിയതാരാണ് ?

ഉത്തരം കിട്ടാത്തൊരീ ചോദ്യം തന്നെയാവും,
നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നതും.

ഓർമ്മകളേ... സമയമളന്ന് 
ജീവിക്കുന്നതിനിടയിൽ 
നിങ്ങളെന്നിൽനിന്നും 
ഓടി മറയരുതേ...